از هر جا و از هر چیز

زندگینامه

مارلون براندو ساعتی پس از نیمه شب سوم آوریل ۱۹۲۴ در اوماها در ایالت نبراسکا به دنیا آمد . او در دوران نوجوانی وارد آکادمی نظامی شد ، ولی آن را نیمه تمام گذاشت و بعد ها به آکادمی بازیگری استلا آدلر (زنی که تا کنون یکی از بزرگترین استادان بازیگری مخصوصا در رشته تاتر شناخته می شود) رفت و نزد وی متد استانیسلاوسکی را آموخت . سپس به تاتر برادوی راه یافت.

براندو به مدرسه بازیگری اکتورز استودیو که الیا کازان آن را اداره می کرد ، راه پیدا کرد و در آنجا زیر نظر لی استراسبرگ متد اکتینگ (روشی که بازیگر برای اجرای نقش باید مدتی آن نقش را زندگی کند) را تکمیل کرد .

با نمایش اتوبوسی به نام هوس که بعد ها فیلم آن را نیز بازی کرد ، نامش سر زبانهاافتاد . همچنین نقد هایی که بعد از تئاتر اتوبوسی به نام هوس در روزنامه ها نوشته شد یکی از دلایلی هست که مارلون براندو در تمام عمر خود رابطه ی خوبی با روزنامه ها و مجلات نداشت، روزنامه ها در مورد این نمایش که مارلون در آن نقش یک مرد نظامی بی احساس و وحشی خوی را بازی میکرد نوشته بودند که مارلون براندو در حقیقت شخصیت خود را در این نمایش به صحنه برده است. بعد از سه سال پیایی بازی در نمایش اتوبوسی به نام هوس بالاخره قراردادهایی با کمپانی های سازنده فیلم نوشت و در اولین فیلم سینمایی اش به نام مردان ساخته فرد زینه مان در سال 1985 ظاهر شد .  او برای آماده کردن نقشش در این فیلم ، که در آن نقش یک سرباز جانباز را بازی میکرد ، بیش از یک ماه خود را در بیمارستان بستری کرد .

وی در نقش‌های متفاوتی بازی کرده است ؛ از شکسپیر تا موزیکال ، از درام تا کمدی . در  مردها و عروسک‌ها در نقش اسکای مسترسون همه را مجذوب کرد. در شورش در کشتی بونتی نقش فلچرکریسچن ضعیف النفس را داشت .

ساخت  بونتی  مصادف بود با قطع پیوند براندو با صاحبان هالیوود . در سال 1960  سربازهای یک چشم را کارگردانی کرد و در  تعقیب و  انعکاس در چشمان طلایی بازی کرد  و سپس در سال 1972 در نقش دون کورلئونه در  پدرخوانده ظاهر شد .

هنگامی که آکادمی اسکار او را به عنوان برنده برگزید ، وی زن سرخپوستی را برای گرفتن جایزه ، از جانب خود مامور کرد تا به این وسیله توجه عموم را به وضع رقت‌بار سرخپوستان آمریکا جلب کند . وی روز به روز بیشتر معطوف مسائل و مشکلات بشری شد و فیلم‌های آخر او نشانگر این گونه تمایلات سیاسی و اجتماعی اوست .

براندو پیشکسوت سبکی معروف به نام متدی بود که بلافاصله پس از او بازیگرانی مانند جیمز دین و مونتگومری کلیفت و سال‌ها بعد پل نیومن ، داستین هافمن و رابرت دنیرو با درخشش خود این سبک را در سینمای آمریکا تثبیت کردند .

چاقی مفرط در سال‌های پایانی برای براندو بسیار دردسر آفرین بود . فرانسیس فورد کاپولا کارگردان پدرخوانده برای متقاعد کردن تهیه‌کنندگان فیلم برای انتخاب براندو تلاش زیادی کرد . چرا که عقیده داشتند زمان این بازیگر دیگر گذشته است .

پس از پدرخوانده دوباره نام براندو در جهان سینما مطرح شد . پس از این بود که براندو در فیلم‌های مطرحی مانند آخرین تانگو در پاریس ، اینک آخر الزمان و آبگیرهای میسوری بازی کرد . نقش کوتاه او در انتهای فیلم اینک آخرالزمان نیز از به یاد ماندنی‌ترین نقش‌های تاریخ سینماست .

مارلون براندو ستاره افسانه‌ای سینما روز جمعه 2 ژوئیه سال 2004 در سن 80 سالگی پس از مدت‌ها بیماری در بیمارستانی در لس آنجلس درگذشت.

از فیلم‌های مشهوری که وی در آن‌ها ایفای نقش کرده‌است می‌توان به آثار زیر اشاره کرد

• اتوبوسی به نام هوس در نقش «استنلی کووالسکی» به کارگردانی الیا کازان
• در باراندازدر نقش «تری مالوی» به کارگردانی الیا کازان
• پدرخوانده در نقش ویتو کورلئونه به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا
• دزیره در نقش ناپلئون بوناپارت به کارگردانی هنری کاستر
• وحشی در نقش جانی استرابلر به کارگردانی لازلو بندیک

این بازیگر آمریکایی در بین بسیاری از علاقمندان به سینما و منتقدان به عنوان بهترین بازیگر تاریخ سینما شناخته می‌شود . بسیاری بهترین نقش او را پدر خوانده [بهترین فیلم تاریخ سینما معرفی شد] می‌دانند .

افتخارات و جوایز

• نامزد دریافت جایزه اسکار به خاطر  اتوبوسی به نام هوس ،۱۹۵۱
• نامزد دریافت جایزه اسکار به خاطر زنده باد زاپاتا،۱۹۵۲
• بهترین بازیگر مرد در جشنواره بین‌المللی فیلم کن، زنده باد زاپاتا!، ۱۹۵۲
• بهترین بازیگر خارجی از آکادمی فیلم انگلستان، بفتا، زنده باد زاپاتا!، ۱۹۵۳
• نامزد دریافت جایزه اسکار به خاطر جولیوس سزار،۱۹۵۳
• جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد، در بارانداز، ۱۹۵۴
• بهترین بازیگر خارجی از آکادمی فیلم انگلستان، بفتا، جولیوس سزار، ۱۹۵۴
• بهترین بازیگر خارجی از آکادمی فیلم انگلستان، بفتا، در بارانداز، ۱۹۵۵
• جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام در بارانداز، ۱۹۵۴
• نامزد دریافت جایزه اسکار به خاطر سایونارا،۱۹۵۷
• جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام پدرخوانده، ۱۹۷۲
• جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد (جایزه را نپذیرفت)، پدرخوانده، ۱۹۷۲
• نامزد دریافت جایزه اسکار به خاطر آخرین تانگو در پاریس،۱۹۷۳
• جایزه امی، ریشه‌ها: نسل‌های بعدی، ۱۹۷۹
• نامزد دریافت جایزه اسکار به خاطر فصل سفید خشک،۱۹۸۹

فیلم شناسی